Wyślij zapytanie





Bakterie we krwi

Bakteriemia, czyli bakteryjne zakażenie krwi, może mieć wiele różnych przyczyn. Zwykle trwa krótko, a organizm sam jest sobie w stanie z nią poradzić. Zdarza się jednak, że przeradza się w sepsę, zagrażając życiu. Jak zdiagnozować bakteriemię i jak ją leczyć?

Obecność żywych bakterii we krwi określa się mianem bakteriemii. Może mieć ona różne źródła. Do krwi przenikają bakterie z ognisk zapalnych z układu oddechowego, moczowo-płciowego i pokarmowego, ale też z ropni skórnych, a nawet nieleczonych zębów. Bakterie mogą przedostać się do krwi również przez zakażone ciała obce wprowadzone do organizmu, jak np. cewnik czy sztuczna zastawka serca. Na zakażenie krwi najbardziej narażeni są nosiciele HIV, osoby chorujące na cukrzycę, niewydolność nerek lub wątroby, ale też osoby korzystające z salonów tatuaży i piercingu. Bakterie we krwi pojawiają się również w przebiegu niektórych chorób, np.: duru brzusznego, dżumy, boreliozy czy listeriozy.

Bakterie we krwi – objawy

Ze względu na źródło zachorowania bakteriemię dzieli się na przejściową, nawracającą i stałą. Przyczyną bakteriemii przejściowej są najczęściej zakażenia układu moczowego czy pokarmowego, nawracającej – ropnie, a stałej zastawka serca lub np. dur brzuszny. Bakteriemia może nie dawać żadnych objawów, a organizm sam może ją zwalczyć. Zdarza się jednak, że towarzyszy jej gorączka. I to właśnie gorączka niewiadomego pochodzenia powinna skłonić do pogłębionej diagnostyki.

Diagnostyka bakteriemii

W celach diagnostycznych wykonuje się posiew krwi. Posiew pozwoli ustalić, czy bakterie wywołujące zakażenie zasiedlają krwiobieg. Wskazaniem do badania jest gorączka nieznanego pochodzenia (np. ukryty ropień, dur brzuszny, bruceloza lub inne niezdiagnozowane objawy gorączkowe), ale też podejrzenie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, szpiku kostnego, stawów, płuc, wsierdzia. Prawdopodobieństwo wyhodowania drobnoustrojów z krwi wzrasta wraz z objętością badanej próbki krwi. Dlatego od dorosłych pobiera się zwykle 20-30 ml krwi, która jest rozdzielana na dwie pożywki. Od dzieci pobiera się 1-5 ml. W przypadku podejrzenia zakażenia organizmu warto wykonać OB oraz CRP. CRP (białko C-reaktywne) jest tzw. białkiem ostrej fazy, szybkim wskaźnikiem (4-8 godzin) uszkodzeń tkanek w wyniku zapalenia, infekcji, martwicy niedokrwiennej mięśni lub urazu. Badanie jest przydatne w diagnostyce i monitorowaniu leczenia stanów zapalnych i uszkodzenia tkanek w przebiegu infekcji (głównie bakteryjnych). OB jest z kolei przesiewowym, nieswoistym  badaniem pozwalającym na wykrywanie i monitorowanie przewlekłych stanów zapalnych organizmu, związanych ze zmianami stężenia białek we krwi: wzrostem stężenia białek ostrej fazy i immunoglobulin. Badanie jest przydatne w diagnostyce chorób związanych ze stanem zapalnym, w tym tkanki łącznej (kolagenoz) i naczyń oraz chorób zakaźnych (głównie bakteryjnych). Kompleksowe badania można wykonać w sieci Laboratoriów DIAGNOSTYKA.

Bakteriemia a sepsa

 Leczenie bakteryjnego zakażenia krwi polega na przyjmowaniu antybiotyków. Odpowiednia diagnoza ma istotne znaczenie. Bakteriemia może, ale nie musi, przekształcić się w infekcję uogólnioną o charakterze sepsy, a potem wstrząs septyczny. Sepsa to główna przyczyna śmierci z powodu infekcji, zwłaszcza jeśli nie jest szybko rozpoznana i leczona.